Αντώνης Αργυρός: Κι όμως υπάρχουν άνθρωποι …

Εκτύπωση

Πέμπτη, 20 Φεβρουάριος 2020 21:37

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 46 ετών το «κοριτσάκι με τις Ξύστρες» όπως όλοι την αποκαλούσαν η Δήμητρα Κουτσουρίδου από τα Βαλτόνερα Φλώρινας που μπήκε στο ρεκόρ Γκίνες το 2004 συγκεντρώνοντας 8.514 ξύστρες από όλο το κόσμο. Η ιστορία του τυφλού κοριτσιού είχε συγκινήσει όλο το κόσμο όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, καθώς χιλιάδες γράμματα έφταναν από όλη τη γη με ξύστρες για τις περιλάβει στην συλλογή της.

Μέσα σ’ ένα κόσμο που σπαράσσεται από την βία, υπάρχουν γεγονότα που μας κάνουν να συγκινηθούμε γιατί μιλούν στην καρδιά μας. Εμείς ακόμη ζούμε στη γη του «φιλότιμου», της «φιλοξενίας» και της «καλοσύνης» και της «ανθρωπιάς». Αυτές οι Ελληνικές λέξεις αντιπροσωπεύουν καλύτερα αυτό που αγαπώ στον Ελληνικό πολιτισμό και για το οποίο είμαστε περήφανοι. Το «κοριτσάκι με τις ξύστρες» είναι μια ανθρώπινη ιστορία που συγκίνησε


τον κόσμο ολόκληρο και συγκινεί ο αγώνας ενός ανθρώπου . Πέθανε σε ηλικία 90 ετών η Μαρίτσα Μαυραπίδου, παιδί προσφύγων από τα Μοσχονήσια της Μικρασίας, η μία από τις τρεις γιαγιάδες που αποτέλεσαν σύμβολο της αλληλεγγύης του λαού της Λέσβου στους εκατοντάδες χιλιάδες Σύρους -στη μεγάλη πλειονότητά τους- πρόσφυγες, που πέρασαν τη διετία 2015 - 2016 από τις απέναντι ακτές στο χωριό της, τη Σκάλα Συκαμινιάς. Η γιαγιά Μαρίτσα μαζί με τις φίλες της, την Αιμιλία Καμβύση και την Ευστρατία Μαυραπίδου, οι οποίες πέρασαν όλη τη ζωή τους στο ψαροχώρι, τη Σκάλα, έγιναν σύμβολα της εθελοντικής προσφοράς της Λέσβου, όταν ο φωτογραφικός φακός τις «συνέλαβε» να περιποιούνται στην ακτή ένα βρέφος, παιδί μίας γυναίκας πρόσφυγα από τη Συρία, που μόλις είχε αποβιβασθεί στην ακτή. Συνέχιζαν, δε, να κάνουν το ίδιο, προσφέροντας -παρά τα χρόνια τους- ό,τι μπορούσαν στους πρόσφυγες, όλον αυτόν τον καιρό που το χωριό τους έγινε το επίκεντρο της προσφυγικής-ανθρωπιστικής κρίσης. Κάθε μέρα κατέβαιναν στην ακτή και κάθονταν μαζί με άλλους αλληλέγγυους στους πρόσφυγες πολίτες, συμπαραστεκόμενοι με όποιον τρόπο μπορούσαν στους ανθρώπους που καθημερινά φτάνουν από τις απέναντι τουρκικές ακτές. Όταν τον Νοέμβριο του 2015 επισκέφθηκε τη Συκαμινιά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, είχε συναντηθεί με μία από τις τρεις γιαγιάδες, τη γιαγιά Μηλίτσα, την οποία είχε συγχαρεί για ό,τι έκανε μαζί με τις δύο φίλες της. Τότε εκείνη, εκ μέρους και των άλλων δύο γιαγιάδων, του είχε απαντήσει: «Γιατί λες μπράβο, γιε μου; Τι έκανα;».

Παιδιά από την Κρήτη ήταν κι εκείνα, σε εκπαιδευτική εκδρομή των παιδιών στο Λονδίνο που πήγαν στο Βρετανικό Μουσείο που ξεδίπλωσαν μιαν ελληνική σημαία, πλαισίωσαν την ορφανεμένη στα ξένα Καρυάτιδα και της τραγούδησαν το «Τζιβαέρι». Το τραγούδι, αφορά τον πόνο μιας μάνας που το πολύτιμο «τζιαβέρι της ξενιτιάς το χαίρεται».

Αυτά τα τόσο σημαντικά τα κρύβουμε, προβάλουμε ότι πουλάει, θεώμεθα τα τρομερά συμβαίνοντα,όπως τον βασανισμό του μαθητή στο Βύρωνα, απαθείς, χωρίς ενοχές, χωρίς αντιδράσεις. Αντικαταστήσαμε τα οράματα με τα λάθη, παραγνωρίζοντας ότι τα λάθη, κατά τραγική ειρωνεία, προλογίζουν επικήδειο...

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΡΓΥΡΟΣ

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 20/2/2020 #ODUSSEIA #ODYSSEIA