ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ Google

You are here: Πρωτοσέλιδο ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Φωτεινός Κ. Στάβερης: ‘’LES TROUPES SEPTINSULAIRE’’.ΟΙ ΕΠΤΑΝΉΣΙΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ
Διαφήμιση
10/2020
M T W T F S S
1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031
 
 
stamoulis photoshop.jpg
exofylloxartesteliko.jpg

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ



η ημέρα, η εβδομάδα του έτους

Πηγή: Λογισμικό "Σήμερα" Module by: Joomlabyte

ΣYΝΕΒΗ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Φωτεινός Κ. Στάβερης: ‘’LES TROUPES SEPTINSULAIRE’’.ΟΙ ΕΠΤΑΝΉΣΙΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ

PDFΕκτύπωσηE-mail

ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ 1807-1814

Την 22α Ιουνίου του 1807 συμφωνήθηκε ανακωχή μεταξύ των αντιμαχόμενων κρατών της Γαλλίας με τις συνασπισμένες Ρωσία και Πρωσία. Παράλληλα αποφασίστηκε η συνομολόγηση διμερών συνθηκών ειρήνης μεταξύ των εμπολέμων δυνάμεων καθώς μετά τη νικηφόρα για τους Γάλλους μάχη στο Φρίντλαντ (14 Ιουνίου 1807) και τη διάλυση του Δ’ Συνασπισμού των αντιπάλων έναντι του χωρών, ο Βοναπάρτης βρισκόταν στο απόγειο της δόξας του και σε αρκετά ισχυρή θέση ώστε να μπορεί να επιβάλλει όρους στις αντίπαλες του δυνάμεις.

Την 7η Ιουλίου οι δύο αυτοκράτορες, Ναπολέων Α’ της Γαλλίας και Αλέξανδρος Α’ της Ρωσίας με την ιδιότητα τους ως αντιπρόσωποι των κρατών τους, συναντήθηκαν επάνω σε περίτεχνη σχεδία η οποία έπλεε στον ποταμό Νέμαν παρά τη πόλη του Τίλσιτ στη Πρωσία ώστε να διαπραγματευτούν και τελικά να προχωρήσουν στη κύρωση των συνθηκών. Εκείνη την ημέρα υπογράφηκε η πρώτη συνθήκη η οποία περιελάμβανε διατάξεις οι οποίες ήταν σε βάρος του ηττημένου Πρώσου βασιλιά ο οποίος αναγκάστηκε να παραχωρήσει τις μισές περίπου κτήσεις του.

Με τη προαναφερθείσα συνθήκη ο Ναπολέων όχι μόνο εδραίωσε τον έλεγχο του στη Κεντρική Ευρώπη αλλά με τη σύμπραξη της νέας συμμάχου του Ρωσίας αλλά και τη σύμπραξη της απρόθυμης Πρωσίας πλέον θα μπορούσε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα το αγγλικό πολεμικό ναυτικό το οποίο είχε εξελιχθεί σε μάστιγα σχεδόν σε όλες τις θάλασσες στις οποίες προσπαθούσαν να επιχειρήσουν οι Γάλλοι. Έτσι λοιπόν με σκοπό την τελική εκδίωξη των Άγγλων από τη Μεσόγειο τέθηκε από τη γαλλική πρεσβεία αίτημα παραχώρησης των Επτανήσων και πέρασμα τους στη σφαίρα επιρροής της Γαλλίας.


Τα Επτάνησα τα οποία βρέθηκαν για άλλη μια φορά ανάμεσα στη πάλη των τιτάνων παραδόθηκαν τη 1η Σεπτεμβρίου του 1807 από το Ρώσο ναύαρχο Σενιαβίν στο Γάλλο επιτελικό στρατηγό και προσωπικό συνεργάτη του Ναπολέοντα, Μπερτιέ (Berthier). Κατά τη διάρκεια του ίδιου μήνα άρχισε η άφιξη και εγκατάσταση γαλλικών στρατευμάτων στα νησιά. Αυτά τα στρατεύματα ήταν επιφορτισμένα με την άμυνα και την αστυνόμευση των νησιών, αυτά κλήθηκαν από τον διαχειριστή Κεφαλληνίας Σάββα Άννινο για να επιλύσουν με τα όπλα τη διαμάχη μεταξύ του χωριού των Διλινάτων και των Δαυγάτων η οποία είχε εξελιχθεί σε βίαιο εμφύλιο.

Αυτή τη περίοδο ο σιδερένιος κλοιός του αγγλικού πολεμικού ναυτικού έσφιγγε όλο και πιο ασφυκτικά γύρω από την Ευρώπη, ταυτόχρονα η περίφημη και πολυεθνική “Μεγάλη Στρατιά” (La Grande Armée) άρχισε να οργανώνεται από τον Βοναπάρτη. Με αφορμή αυτή τη προσπάθεια άρχισαν οι διαδικασίες για τη στρατολόγηση Επτανησίων οι οποίοι θα αμύνονταν του εδάφους τους αλλά και θα συμμετείχαν στις γαλλικές εκστρατείες ανά την Ευρώπη.

Σύντομα όμως άρχισαν να εμφανίζονται προβλήματα στη διαδικασία της στρατολόγησης καθώς οι Γάλλοι μάλλον είχαν υπερεκτιμήσει τη προθυμία των Επτανησίων να υπηρετήσουν ακόμα μια ξένη δύναμη. Στην Κεφαλληνία μάλιστα η στρατολόγηση κατέληξε σε φιάσκο καθώς ο επικεφαλής της Σταμάτης Βαλσαμάκης Γρέτσος δολοφονήθηκε από συγγενικό του πρόσωπο. Η κατάσταση δεν πρέπει να ήταν καλύτερη στα άλλα Ιόνια νησιά καθώς παραβλέποντας την επιθυμία του Βοναπάρτη για αποκλειστική στρατολόγηση ντόπιων άρχισαν εγγράφονται Αλβανοί, Ιταλοί, Αυστριακοί ακόμη και Ισπανοί αιχμάλωτοι καθώς και τυχοδιώκτες όπως ο Timote Ungano (διοικητής 5ου λόχου) . Αξίζει να αναφερθεί ότι σε αυτό το νέο σώμα απορροφήθηκαν και τα υπολείμματα των βενετικών μονάδων που βρίσκονταν στα νησιά αλλά και τέως αξιωματικοί όπως ο Teodore Cittadino που κατατάχτηκε το 1807 αλλά και ο Καμίλος Δελαδέτσιμας και υπηρέτησαν ως λοχαγοί.

Παρά τις δυσκολίες συγκεντρώθηκε ο ελάχιστος επαρκής αριθμός ανδρών για τη λειτουργία του σώματος το οποίο επίσημα ονομάστηκε “Επτανησιακό Τάγμα” (Βataillon Septinsulaire) και τάχθηκε σε υπηρεσία τη 13η Σεπτεμβρίου 1807 υπό τη καθοδήγηση του Μπερτιέ. Το τάγμα αποτελούταν από 6 λόχους οι οποίοι (στα χαρτιά τουλάχιστον) είχαν 150 άνδρες ο καθένας. Τον Ιανουάριο του 1808 πραγματοποιήθηκε η απονομή και επικύρωση των βαθμών των αξιωματικών. Η μονάδα προοριζόταν για την άμυνα όλων των Επτανήσων και με αυτό το σκοπό διασπάστηκε ανάμεσα τους ώστε να φρουρεί στρατηγικές τοποθεσίες αλλά και διοικητικά κτήρια. Το νέο τάγμα απέκτησε δική του ιδιαίτερη στολή σύμφωνα με το μοντέλο του ελαφρού πεζικού αλλά δίχως σημαία ή αυτοκρατορικό λάβαρο όπως συνηθιζόταν, ίσως λόγω της χαμηλής ποιότητας των στρατιωτών.

Παράλληλα την 27η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους συγκροτήθηκαν οι “Ιόνιοι Έφιπποι Κυνηγοί” (Chasseurs a Cheval Ioniens) οι οποίοι επάνδρωναν μία επιλαρχία η οποία αργότερα υποβιβάστηκε σε ίλη λόγω λειψανδρίας. Στη μονάδα προστέθηκαν και ιππείς από την Νάπολη των οποίων η στολή χρησιμοποιήθηκε από το σύνολο της, μάλλον για οικονομία, με την προσθήκη κουμπιών που ανέγραφαν το όνομα της. Το 1814 το προσωπικό της εκκενώθηκε από τη Κέρκυρα στη Γαλλία όπου προστέθηκε στους έφιππους λογχοφόρους της Λυόν. Ταυτόχρονα ιδρύθηκαν και άλλοι μικρότεροι σχηματισμοί όπως το “Επτανησιακό Πυροβολικό” (Artillerie Septinsulaire), τη 1η Ιανουαρίου 1808, υπό την ηγεσία του Νικολάου Βλαττά ο οποίος αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους στην Αγία Μαύρα το 1810. Το ίδιο διάστημα συγκροτήθηκε ένας λόχος χωροφυλακής αλλά και ένα παραστρατιωτικό σώμα εφέδρων.

Σύντομα ο Μπερτιέ ανακλήθηκε από το Βοναπάρτη και αντικαταστάθηκε από το Danzelot ο οποίος διόρισε διοικητή του τάγματος κάποιον Πιζάνη ο οποίος σύντομα απαλλάχθηκε από τα καθήκοντα του λόγω απρεπούς διαγωγής και αντικαταστάθηκε από τον Λορέτζο Πιερρή παρά τη προχωρημένη του ηλικία. Ο Πιερρή είχε γεννηθεί το 1744 και είχε διατελέσει συνταγματάρχης του βενετικού στρατού. Το επίπεδο των στρατιωτών δεν φαίνεται να ήταν ανώτερο των διοικητών τους. Κατά την επιθεώρηση του, ο ίδιος Danzelot μετά την άφιξη του, φαίνεται να διατυπώνει έντονες αμφιβολίες προς τον αυτοκράτορα του για το επίπεδο του τάγματος και έγραψε τα εξής: ''(Η μονάδα)... αποτελούμενη από γέρους στρατιώτες, από τους οποίους οι περισσότεροι είναι σε υπηρεσία από την εποχή της Βενετικής Δημοκρατίας, δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως εφεδρεία για τον πόλεμο.’’ Αλλού αναφέρει: ''οι άνθρωποι αυτής της χώρας αδιαφορούν για την στρατιωτική πειθαρχία''.

Τελικά οι φόβοι του Danzelot ήταν δικαιολογημένοι όπως αποδείχθηκε με την εμφάνιση του αγγλικού στόλου στο Ιόνιο τον Οκτώβριο του 1809,ο οποίος την 4η του ίδιου μήνα αποβιβάστηκε στη Ζάκυνθο και την 5η στη Κεφαλληνία. Για την κατάληψη της Κεφαλληνίας διατέθηκαν δύο συντάγματα υπό τον σέρ Τζόν Όσβαλντ. Διοικητής της άμυνας της νήσου είχε οριστεί ο Πιερρή, ο οποίος δεν κατόρθωσε να εμποδίσει τους Άγγλους με τις πενιχρές του δυνάμεις και αφού υποχώρησε κλείστηκε στο κάστρο του Αγίου Γεωργίου. Καθώς περικυκλώθηκε από τις αγγλικές δυνάμεις συμφώνησε στη σύναψη συνθήκης η οποία προέβλεπε την παράδοση της φρουράς χωρίς να κακοποιηθεί διατηρώντας προσωπικές αποσκευές αλλά παραχωρώντας όλο της το πολεμικό υλικό. Οι όροι αυτοί ίσχυαν και για τις φρουρές της Άσου αλλά και του Ληξουρίου, ο Πιερρή μετά τη παράδοση του αφέθηκε ελεύθερος λόγω γήρατος και αποχώρησε για τη Κέρκυρα όπου υπέβαλλε και τη παραίτηση του.

Παρά τη πτώση της Κεφαλληνίας τμήματα της μονάδας επιχειρούσαν σε άλλα νησιά αλλά λόγω της κακής επίδοσης της τέθηκε ζήτημα διάλυσης της από τον ίδιο το Βοναπάρτη ο οποίος σε γράμμα του προς τον Υπουργό Πολέμου την 6η Οκτωβρίου 1810 αναφέρει: ''το Επτανησιακό Τάγμα δεν επιτελεί κάποιον χρήσιμο σκοπό αλλά αποτελεί μεγάλο έξοδο...'' Αυτές τις αμφιβολίες κλήθηκε να αντιμετωπίσει ο λοχαγός Καμίλος Δελαδέτσιμας ο οποίος στάλθηκε στο Παρίσι ώστε να πείσει τους ανώτερους του να διατηρήσουν τη μονάδα. Τελικά δεν πέτυχε το στόχο του αλλά κατάφερε να εξασφαλίσει για τον εαυτό του μια προαγωγή και θέση στο επιτελείο του στρατηγού Bertrand, αργότερα πολέμησε και πιάστηκε αιχμάλωτος στη μάχη της Λειψίας ενώ μόλις είχε τιμηθεί με τον τίτλο του commadant της Λεγεώνας της Τιμής. Τα υπολείμματα του τάγματος μετασχηματίστηκαν την 7η Αυγούστου 1812 στον λόχο των Ιονίων Μηχανικών Μάχης (Sapeurs Ioniens). Αξίζει να σημειωθεί ότι μερικοί αξιωματικοί του τάγματος φαίνεται να συνέχισαν να υπηρετούν, ο λοχαγός Χριστόδουλος Μακρής (3ος λόχος, πρώην αξιωματικός ρωσικού στρατού) συνεχίζει να υπηρετεί ενώ ο λοχαγός Μαρίνος Μεταξάς (2ος λόχος) αιχμαλωτίστηκε το 1809 από τους Άγγλους στα Κύθηρα. Στη πολιορκία της Κέρκυρας ως σοβαρά τραυματισμένους συναντάμε το 1809 τους Σταματέλο Σουμάκη και Μιχαήλ Χαμοσφακίδη, χειρούργος του τάγματος φαίνεται να είχε διατελέσει ο Νικόλαος Ραζής αυτοί είναι οι γνωστοί Επτανήσιοι που υπηρέτησαν στον αυτοκρατορικό γαλλικό στρατό και αναμφίβολα ,μαζί τους, αρκετοί ακόμα τους οποίους δεν γνωρίζουμε και τα ονόματα τους χάθηκαν στην πορεία της ιστορίας.

Έν κατακλείδι, εύλογα ο αναγνώστης μπορεί να αναρωτηθεί ποια ήταν τα κίνητρα αυτών των συμπατριωτών μας οι οποίοι κατατάχτηκαν και υπηρέτησαν στον στρατό του Βοναπάρτη. Ήταν άραγε αιτία οι απολαβές, ιδεολογικοί λόγοι, προσπάθεια να γίνουν μέρος αυτής της νέας πραγματικότητας ή απλά μια εκδήλωση της άσβεστης δίψας για περιπέτεια που διακρίνει γενικά τους Επτανήσιους και ειδικά τους Κεφαλλήνες; Σκοπός τούτης της μικρής δημοσίευσης δεν είναι άλλωστε να κρίνει και να φέρει γνώμη για τέτοια ζητήματα αλλά να λειτουργήσει ως γραπτή ενθύμηση για ένα γεγονός, κάπως ξεχασμένο, μέσα στο χάος μιας ταραγμένης περιόδου της παγκόσμιας ιστορίας αλλά ένα γεγονός το οποίο αποτελεί μέρος του παρελθόντος του ιδιαίτερου μας τόπου.

Φωτεινός Κων/νου Στάβερης

Φοιτητής στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων

Σκίτσα: Του ιδίου


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

-“Ionian/Seven Islands Corps.” Napoleon's Balkan Troops, by Vladimir Brnardic, vol. 440, Osprey Publishing Ltd., 2004, σσ. 37–40. Men at Arms.

- Guy Dempsey.Napoleon's Mercenaries:Foreign Units in the French Army During the Consulate andEmpire 1799-1814.London.Greenhill Books, 2002

- D. (n.d.). Le Bataillon septinsulaire, 1807-1812; article de Didier Davin Mise a jour 10/03/2019 Insertion d'informations tirees de la Correspondance de Napoleon (Septembre 1810) Retrieved from http://frederic.berjaud.free.fr/articles_en_ligne.htm - - Γερασίμου Ε. Μαυρογιάννη:Ιστορία των Ιονίων Νήσων ,Αρχομενη τω 1797 και Λήγουσα τω 1815 Μετά Προεισαγωγής. Vol. 1, Αθήνα ,Παλιγγενεσία,1899 - Savant, Jean. “VII Le Commadant Camille Delladecima.” NAPOLEON ET LES GRECS . SOU LES AIGLES IMPERIALES, Nouvelles Editions Latines, 1946, σσ. 203 206.

- Μοσχόπουλος, Γεώργιος. Ιστορία της Κεφαλονιάς 1797-1940,τόμος 2ος“Κεφάλαιο Πρώτο:4 Η δεύτερη Γαλλική Κατοχή (1807-1809)¨/¨Κεφάλαιο Δεύτερο:1 Επισκόπηση της πολιτικής και στρατιωτικής κατάστασης (1809-1864)¨,Αθήνα,Εκδόσεις Κέφαλος, 1988,σσ. 52-55/59-62.

__________________________

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ως άνω μελέτη με τα συνοδά σκίτσα θεωρείται κατωχυρωμένη, πρωτότυπη δημόσια ανακοίνωση και οποιαδήποτε αναδημοσίευση οφείλει να μνημονεύει το site της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ και τον συντάκτη και σκιτσογράφο της μελέτης.

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 7/8/2020 #ODUSSEIA #ODYSSEIA 

leivada_banner copy.png